شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای، باران

باران

خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان !!!

اما به قدر فهم تو کوچک می شود !!!

و به قدر نیاز تو فرود می آید !!!

و به قدر آرزوی تو گسترده می شود !!!

و به قدر ایمان تو کارگشا می شود ...!!!

یتیمان را پدر می شود و مادر...

محتاجان برادری را برادر می شود...

عقیمان را طفل می شود !!!

نا امیدان را امید می شود !!!
گمگشتگان را راه می شود !!!

در تاریکی ماندگان را نور می شود...

رزمندگان را شمشیر می شود...

پیران را عصا می شود...

محتاجان به عشق را عشق می شود ...!!!

خداوند همه چیز می شود ... همه کس را ...!!!

به شرط اعتقاد...

به شرط پاکی دل...

به شرط طهارت روح...

به شرط پرهیز از معامله با ابلیس...!!!

بشویید قلب هایتان را از احساس ناروا

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف !!!
و زبان هایتان را از گفتار ناپاک...!!!
و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار!!!
و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نا مردمی ها...!!!
چنین کنید تا ببینید خداوند چگونه

بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند !!!
در دکان شما کفه ترازویتان را میزان می کند !!!
و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند ...

                                                                             ملاصدرا

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی ، آره ، بازم منم ، همون دیوونه همیشگی

فدای مهربونیات ، چه میکنی با سرنوشت ... !!!!؟؟؟؟ دلم واست تنگ شده بود این نامه را واست نوشتم ....

حال منو اگه بخوای ، رنگ گلای قالیه ، جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمام خالیه

ابرا همه پیش منن ، اینجا هوا پر از غمه ، از غصه هام هر چی بگم ، جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود ، رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا ، یا منو پیشت برسون

فدای تو ، یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه ، غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه

چادر شب لطیفتو از روت شبا پس نزنی ، تنگ بلور آبتو ، یه وقت نا غافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست ، بر سر عهدمون بمون ، من تو را سپردمت دست خدای مهربون

راستی  دیروز بارون اومد ، من و خیالت تر شدیم ، رفتیم تو قلب آسمون ، با ابرا همسفر شدیم

از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره ، زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی ، بدتره .....

فدای تو ، نمیدونی ، بی تو چه دردی کشیدم ، حقیقتو واست بگم ،به آخر خط رسیدم

نمیدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت ، برای مهربونیات ؛ نوازشات ، بوسیدنت

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم براهته ، یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته

من میدونم ، من میدونم ، همین روزا عشق من از یادت میره ، بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره ....

عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه ، یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم ، داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر ، مگه نگفتم چشماتو ، از چشم من هیچوقت نگیر ...

دلم میخواد یه چیزی را بدونی ، دلم میخواد یه چیزی را بدونی ، دیگه نه عاشقی ، نه مهربونی

میگم شبا ستاره ها ، تا میتونن دعات کنن ، نورشونا بدرقه پاکی خنده هات کنن

تنها دلیل زندگی ،

 با یه غمی دوست دارم

                               با یه غمی دوست دارم

                                                            با یه غمی دوست دارم

                                                                                               ....

شاید آن روز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی باید کرد خبر از  

دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی چه  

شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبار است لاجرم باید زیست 

...................................

نمیدانم   چرا وقتی که راه زندگی هموار می گردد

بشر تغییر حالت می دهد       خونخوار می گردد

به وقت عیش و هستی     میزند بر طبل بد مستی

به وقت نیستی              مومن و دیندار میگردد

مدعی خواست که از بن زند این ریشه ما

غافل از آنکه خدا هست در اندیشه ما

فلک کور است

دلم رنجور و بیمار است

قدم لرزان 

به سوی کوچه می آیم...

دو دستم را به هم با حرص می سایم ...

خدایا ترس من از چیست ؟

عروس جشن امشب کیست ؟

ولی ناگه صدای نعره ام در ساز می میرد

و داماد ...

شاد و سرخوش از نگارم بوسه می گیرد ...

صدای شیخ می آید :

عروس خانم وکیلم من ؟

جوابم ده وکیلم من ؟

صدای آشنایی  "بله" می گوید ...

و مردم یکصدا با هم مبارک باد می گویند ...

خداوندا صدا از اوست ...

صدای آشنا از اوست ...

فلک کور است ...

شما هرگز نمی دانید ...

عروسی را به سوی حجله می رانید ...

که تا دیروز نگارم بود

چه می دانید...همین امروز... کنارم بود

من امشب از همه بیزار بیزارم

من امشب ...

از خودم ...

از تو ...

از این دنیا ...

که هیچش اعتباری نیست...بیزارم

رفیقان باده باز آرید ...

مرا تنهای تنها با حشیش و بنگ بگذارید

نمیدانم ...

چرا جغدان به روی بام من امشب نمی خوانند ؟

دگر شومی تر از امشب چه می خواهند ؟

نمی دانم چرا این آسمان امشب نمی بارد ؟

نمی دانم ؟

نمی دانم ؟

نمی دانم ؟

هیچ کس   اشکی برای من   نریخت

هر که با من بود ، از من میگریخت

چند روزی  هست ، حالم    دیدنیست

حال من  از این و آن   پرسیدَنیست

گاه    بر روی زمین   زل     میزنم

گاه    بر    حافظ   تفاعل     میزنم

حافظ  دیوانه     فالم   را      گرفت

یک غزل   آمد   که   حالم را گرفت

ما ز یاران      چشم یاری    داشتیم

خود غلط بود     آنچه     میپنداشتیم

دیر گاهیست که تنها شده ام قصه غربت صحرا شده ام وسعت درد فقط سهم من است

بازهم قسمت غم ها شده ام دگر آیینه ز من بی خبر است که اسیر شب یلدا شده ام

 من که بی تاب شقایق بودم همدم سردی یخ ها شده ام

 کاش چشمان مرا خاک کنید تا نبینم که چه تنها شده ام.... 

 

از کجا وز که خبر آوردی ؟
... خوش خبر باشی ، اما ... ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد ؟
با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند ........

مهدی اخوان ثالث (روحش شاد)

دل مسوزان که از هر دل به خدا راهی هست .

عیب است بزرگ بر کشیدن خود را

وز جمله خلق  برگزیدن  خود   را

از  مردمک   دیده   بباید   آموخت

دیدن همه کس را و ندیدن خود را

                                         خواجه عبدالله انصاری 

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن

                                    که باد صبح نسیم گره گشا آورد

اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست

روزگار ایینه را محتاج خاکستر کند

ای کاش یه نمایشگر روی سینه ادمها بود که حرفای توی قلبشون را نشون میداد

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

وای بر ما که درمان خویش را در سکوت میجوییم!!!

کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی

نگاه دار دلی را که برده ای به نگاهی

لحظه ایست روییدن عشق

آن لحظه هزاران بار تقدیم تو باد

آن به که در این زمانه کم گیری دوست

با اهل زمانه صحبت از دور نکوست

آن کس که به زندگی تو را تکیه بر اوست

تا چشم خرد باز کنی دشمنت اوست

هدیه از طرف ...

نا امیدم مکن از سابقه و لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که خوبست و که زشت

تو شمع انجمنی یک زبان و یک دل شو

خیال و کوشش ما بین و خندان باش

در میان دو کس دشمنی نیفکن که ایشان چون صلح کنند تو در میانه شرمسار باشی.  سعدی

تولد و مرگ دو نقطه اند که خطی پر پیچ و خم به نام زندگی آندو را به هم متصل میکند.  انیشتین

مرگ خوابی است آرام که خیالات آشفته در آن وجود ندارد.  سقراط

سه چیز خیلی سختند :‌ فولاد و الماس و خویشتن شناسی. 

در دوستی میانه نگهدار که شاید دوست روزی دشمن شود.  حضرت محمد(ص)

به محض آرام شدن دریای افکار کشتیهای نجات از راه میرسند.  اسکاول شین

هر کس از چیزی بترسد از او میگریزد ولی هر کس از خدا بترسد به او پناه میبرد.  ارسطو

بعضیا میگن هر شروعی یه پایان داره . خدایا شروعی به من

عطا بفرما که پایانی نداشته باشه

آمین یا رب الآلمین

از بخت بدم آیینه فروش شهر کورانم من

من که نام شراب از کتاب میشستم

زمانه کاتب دکان می فروشم کرد

..................................get me one thing perfecting

به نام خدایی که ابر را می گریاند تا گلی را بخنداند

غمت را به چشمان خود هم مگو

که میگرید و سر نگهدار نیست

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

برو طواف دلی کن که کعبه مخفی است

که آن خلیل بنا کرد و این خدا خود ساخت

بیایید به چشمانمان بیاموزیم آسمانی ببینند

رنگ حناست پایت یا خون عاشقانت

از جان توان گذشتن پای تو در میان است

زندگی قصه ی تلخیست که از آغاز است

بسکه آزرده شدم چشم به پایان دارم

امشب یه فال هم گرفتم که مینویسمش :

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش       وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع      سخت میگردد جهان بر مردمان سخت کوش

وانگهم درداد جامی کز فروغش بر فلک        زهره در رقص آمد و بربط زنان میگفت نوش

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام         نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی         گوش نا محرم نباشد جای پیغام سروش

گوش کن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور    گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت هوش

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید     زانکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

بر بساط نکته دانان خود فروشی شرط نیست  یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش

ساقیا می ده که رندیهای حافظ فهم کرد         آصف صاحبقران جرم بخش عیب پوش

هر که در این دهر مقرب تر است

جام بلا بیشترش میدهند

من اناری را می کنم دانه

به دل می گویم :

خوب بود این مردم

دانه های دلشان پیدا بود

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند

چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

شب تاریک و سنگستان و من مست

قدح از دست من افتاد و نشکست

نگهدارنده اش نیکو نگه داشت

مگر نه صد قدح نفتاده بشکست

هر که گفت بهر تو مردم دروغ گفت

من راست گفتم که برای تو زنده ام

روی هر سینه سری تکیه کند وقت وداع

سر ما وقت وداع گوشهء دیوار دل است

زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست

زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد

تو را که هر چه مرادست در جهان داری      چه غم ز حال ضعیفان نا توان داری

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان        که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت      میان مجمع خوبان کنی میان داری

بیاض روی تو را نیست نقش در خور آنک    سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک روحی و لطیف مدام    علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش وجور بر دل ما         مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست           به قصد جان من خسته در کمان داری

بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود        که سهل باشد اگر یار مهربان داری

بوصل دوست گرت دست میدهد یکدم         برو که هر چه مرادست در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ میبری حافظ        چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم

 به آنکه بر در میخانه بر کشم علمی

کاش می دانستم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است

فریدون مشیری

 همه شب با دلم کسی می گفت

 سخت آشفته ای ز دیدارش صبحدم با ستارگان سپید میرود ,میرود,نگهدارش

 من به بوی تو رفته از دنیا بی خبر از فریب فردا ها روی مژگان نازکممیریخت چشمهای تو چون غبار طلا

 تنم از حس دستهای تو داغ گیسویم در نفس تو رها می شکفتم ز عشق و میگفتم

هر که دلداده شد به دلدارش ننشیند به قصد آزارش برود,چشم من به دنبالش برود,عشق من نگهدارش

 آه,اکنون تو رفته ای و غروب سایه میگسترد به سینه ی راه نرم نرمک خدای تیره ی غم مینهد پا به معبد نگهم

 مینویسد به روی هر دیوار آیه هایی همه

                                                                             سیاه سیاه

•  دلم فریاد می خواهد ولی در گوشه ای تنها. که بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب. کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی که من دراین واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب. تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب . بدین سان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب . مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی جانا چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب . تمام سایه ها را می کشم در روزن مهتاب   حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب . تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب بدین سان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب . تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب . تماشاییست پیچ و تاب آتش آخ خوشا بر من که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب . مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی جانا چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب . تمام سایه ها را می کشم  روزن مهتاب . حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب